Lendosphere twierdzi, że każdy projekt jest sprawdzany przez wewnętrzny zespół specjalistów ds. finansów, prawa i technologii, a na stronie każdego projektu publikowany jest pełny pakiet umów. Nie publikuje jednak listy kontrolnej, metody oceny ani informacji o tym, ile wniosków odrzuca, a także nie przyznaje żadnych ocen ryzyka — w przeciwieństwie do swojego francuskiego konkurenta Enerfip, który ocenia transakcje w skali od A do C. Niektóre prospekty są szczegółowe: w przypadku jednego portfela projektów fotowoltaicznych o mocy 320 megawatów zaznaczono, że dla 195 megawatów zabezpieczono już grunty, ale nadal trwają badania, dla 74 megawatów złożono wniosek o pozwolenie na budowę, a tylko dla 34 megawatów uzyskano pozwolenie i uzgodniono cenę. Jednak stopa zwrotu wynosi w obu przypadkach 7,00%, więc sama cena nie wskazuje, jakie ryzyko się podejmuje.

Firma Lendosphere została założona w 2014 roku przez Laure Verhaeghe, byłą dziennikarkę zajmującą się tematyką środowiskową, która pracowała przy projektach związanych z energią wiatrową, oraz Amaury’ego Blaisa, inżyniera, który pracował w bankach Natixis i BNP Paribas. Oboje nadal kierują firmą: Verhaeghe pełni funkcję prezesa, a Blais – dyrektora zarządzającego wraz z Mathieu Rochardem. Zespół liczy około 15 osób. Od 2021 roku firma należy do 123 Investment Managers, paryskiej firmy założonej w 2001 roku, która zarządza aktywami nienotowanymi na giełdzie o wartości ponad 4,5 mld euro. W listopadzie 2024 r. firma przejęła konkurencyjną platformę Lendopolis, a do grudnia 2025 r. obie podmioty zostały połączone w jedną spółkę – Lendocompany, która obecnie prowadzi obie strony internetowe na podstawie jednej licencji.

Lendosphere publikuje aktualności dotyczące sfinansowanych projektów, a co niezwykłe, na swojej stronie poświęconej kwestiom regulacyjnym podaje nazwiska dłużników znajdujących się w trudnej sytuacji wraz z kwotami zaległych zobowiązań. Poza tym nie publikuje ona żadnej polityki monitorowania ani harmonogramu sprawozdawczości, a inwestorzy na francuskich forach narzekają, że trudno jest uzyskać informacje o projektach. Zabezpieczenia różnią się w zależności od transakcji i są zazwyczaj słabsze niż te oferowane przez banki: zazwyczaj jest to zastaw pierwszorzędny na akcjach spółki będącej właścicielem projektu, czasami zobowiązanie spółki dominującej, a czasami nie ma żadnych określonych zabezpieczeń. W przypadku jednego programu o mocy 229 megawatów pożyczka sfinansowana w ramach crowdfundingu jest podporządkowana zadłużeniu bankowemu w wysokości 261 mln EUR. W przypadku niewypłacalności kredytobiorcy platforma przewiduje jako środek zaradczy możliwość skorzystania przez pożyczkodawców z usług agencji windykacyjnej.

Inwestowanie jest bezpłatne. Lendosphere nie pobiera opłaty za rejestrację, opłaty za zarządzanie ani opłaty od spłat. Jedyna opłata wynosi 1%, jeśli wpłacisz środki, a następnie je wypłacisz bez dokonania inwestycji. Nie ma opłaty za odsprzedaż, ponieważ nie istnieje rynek odsprzedaży. Zamiast tego opłaty ponoszą firmy realizujące projekty: od 2% do 6% zebranej kwoty, roczne opłaty za zarządzanie w wysokości od 0,2% do 1% salda zadłużenia oraz opłaty za uruchomienie w wysokości od 3 000 do 5 000 EUR. Prawdziwym kosztem dla rezydentów Francji są podatki: platforma pobiera u źródła 31,4%, na które składa się 12,8% podatku dochodowego i 18,6% składek na ubezpieczenie społeczne. Osoby o niższych dochodach mogą ubiegać się o zwolnienie z części podatku dochodowego, co pozostawia jedynie 18,6%.

Na portalu Trustpilot firma Lendosphere uzyskała ocenę 3,7 na 5 na podstawie zaledwie 54 recenzji, z czego 15% to oceny jednogwiazdkowe. Skargi dotyczą konkretnych projektów: ponad roczne zaległości w płatnościach w przypadku RORI Partners, tygodnie lub miesiące oczekiwania na odpowiedź oraz przypadki, w których spłaty zostały przelane na niewłaściwe konto bankowe. Poważniejsza krytyka pojawia się na francuskim forum MoneyVox, gdzie w poście z 29 listopada 2025 r. oskarżono platformę o prezentowanie statystyk pozbawionych jakichkolwiek informacji o postępowaniach upadłościowych pomimo znanych przypadków niewypłacalności, stwierdzono, że formalne skargi pozostawały bez odpowiedzi w obiecanym terminie dziesięciu dni, oraz zarzucano, że w ciągu tygodnia od pojawienia się jednej negatywnej recenzji pojawiało się około dziesięciu pochlebnych — jest to zarzut, a nie udowodniony fakt. Kwestia przejrzystości ma swoje uzasadnienie: prasa branżowa powtarzała w 2026 r. twierdzenie o zerowej liczbie niewypłacalności, podczas gdy na własnej stronie platformy widniała jedna niewypłacalność i trzy projekty z ponad sześciomiesięcznym opóźnieniem. Żaden organ regulacyjny nie nałożył sankcji na Lendosphere i nie stwierdzono żadnej sprawy sądowej przeciwko niej.

Odzyskano jedynie około połowy środków — 441 z 809 projektów zostało w pełni spłaconych, a 51% kapitału zwrócono — więc większość portfela musi jeszcze wykazać swoją wartość, a portfele projektów fotowoltaicznych sprzedane w latach 2025 i 2026 nie ujawnią problemów aż do lat 2027–2029. A dwaj kredytobiorcy znajdujący się w trudnej sytuacji wcale nie są elektrowniami: firma Akrocean zajmuje się pomiarem warunków wiatrowych na morzu, a RORI była kredytem na poprawę efektywności energetycznej budynków i nieruchomości. W postępowaniach upadłościowych nie stwierdzono żadnego projektu związanego z energią słoneczną, wiatrową, biogazem ani sieciami ciepłowniczymi, który byłby finansowany przez Lendosphere.